Fan club français de ORANGE RANGE Index du Forum Fan club français de ORANGE RANGE
bienvenue sur le forum du Fan club français de ORANGE RANGE!! Ici toutes les news, vidéos, images, et autres infos sur se célébre groupe de J-music
 
 FAQFAQ   RechercherRechercher   MembresMembres   GroupesGroupes   S’enregistrerS’enregistrer 
 ProfilProfil   Se connecter pour vérifier ses messages privésSe connecter pour vérifier ses messages privés   ConnexionConnexion 

نانو در ساختمان سازی

 
Poster un nouveau sujet   Répondre au sujet    Fan club français de ORANGE RANGE Index du Forum -> ORANGE RANGE -> Videos
Sujet précédent :: Sujet suivant  
Auteur Message
offboy
nouveaux membre
nouveaux membre

Hors ligne

Inscrit le: 04 Juin 2017
Messages: 22
Masculin

MessagePosté le: Mer 13 Sep - 09:24 (2017)    Sujet du message: نانو در ساختمان سازی Répondre en citant

نانو در ساختمان سازی







فناوری نانو در صنعت ساختمان کاربردهای بسیاری دارد. نانو تکنولوژی به عنوان یک فناوری کلیدی و بین رشته‌ای، فرصت‌های زیادی را جهت تقویت رقابت در صنعت ساخت و ساز همچون  ساخت و ساز سریع‌تر، مطلو‌ب تر، پایدارتر و مقرون به صرفه‌تری را فراهم کرده است.  در این مقاله قصد داریم مواردی همچون استفاده از نانو در مصالح ساختمانی، نانو بتن خودتمیز شونده، فناوری نانو و فولاد را با هم مرور کنیم.




نانو در بتن:





نانو در بتن
بتن در ساخت و ساز منحصر به فرد است؛ زیرا این تنها ماده منحصر به فرد برای کسب و کار است و در نتیجه، منافع زیادی برای تحقیق و توسعه دارد و باعث منافع مالی در صنعت می شود. بخش زیر برخی از برنامه های کاربردی فناوری نانو در زمینه ساخت و ساز، که در حال توسعه هستند یا امروزه در دسترس هستند، را توضیح می دهد. جزئیات بیشتر در مورد بتن است، زیرا بسیاری از تحقیقات انجام شده در دانشگاه ها و موسسات بر روی این ماده بوده است.


تجزیه و تحلیل بتن در سطح نانو برای درک ساختار آن با استفاده از تکنیک های مختلف توسعه یافته همچون میکروسکوپ نیروی اتمی (AFM)، میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) و پرتو مرکز یونی (FIB) انجام می شود.این امر به عنوان مزیت جانبی در توسعه این ابزارها برای مطالعه در مقیاس نانو می باشد، اما درک ساختار و رفتار بتن در سطح بنیادی یک کاربرد مهم و بسیار مناسب فناوری نانو است. یکی از جنبه های بنیادین فناوری نانو، طبیعت بین رشته ای آن است.


بتن یک ماده مغناطیسی قوی است که به شدت تحت تاثیر خواص نانو خود قرار گرفته و درک آن راه های جدیدی را برای بهبود قدرت، دوام و نظارت به ارمغان می آورد. توضیحات در پاراگراف زیر ذکر شده است:


سیلیکا (SiO2) در بتن معمولی به عنوان بخشی از ترکیب طبیعی موجود است. با این حال، یکی از پیشرفت های انجام شده در مطالعه بتن در مقیاس نانو این است که ذرات بتن را می توان با استفاده از نانو سیلیکا بهبود بخشید و استفاده از نانوسیلیکا باعث تراکم میکرو و نانوساختار می شود و منجر به بهبود خواص مکانیکی بتن خواهد شد. افزودن نانو سیلیس به مواد پایه سیمان می تواند واکنش تخریب اساسی C-S-H  بتن (کلسیم-سیلیکات- هیدرات) ناشی از نشت کلسیم در آب و نفوذ آب به بلوک را کنترل کند و بنابراین منجر به بهبود دوام آن می شود. با توجه به بهبود بسته بندی ذره، فرزکاری با انرژی بالای سیمان پرتلند معمولی کلیندر(OPC)  و ماسه استاندارد، با توجه به OPC معمولی، ذرات کوچکتری را تولید می کند و در نتیجه استحکام فشاری مواد تصفیه شده نیز ۳ تا ۶ برابر بیشتر است .


تولید سیمان جهان در حال حاضر حدود ۱٫۶ میلیارد تن در سال است و از طریق آهک سازی سنگ آهک برای تولید اکسید کلسیم و دی اکسید کربن، تقریبا ۰٫۹۷ تن CO2 برای هر تن کلینکر تولید می شود. برای تولید هر ۱۰۰۰ کیلوگرم سیمان حدود ۹۰۰ کیلوگرم کلینکر استفاده می شود بنابراین صنعت سیمان جهان حدود ۱٫۴ تن CO2 در هر سال تولید می کند. این نشان دهنده حدود ۶٪ از کل تولید CO2 توسط انسان ها در سراسر جهان است.


خاکستر بادی نه تنها باعث بهبود دوام، قدرت و پایداری بتن می شود بلکه نیاز به سیمان را کاهش می دهد، با این حال، فرایند پخت بتن توسط افزودن خاکستر بادی آهسته می شود و مقاومت اولیه در مقایسه با بتن معمولی کم تر است. با افزودن نانوذرات SiO2 بخشی از سیمان جایگزین می شود اما تراکم و استحکام بتن با خاکستر بادی به خصوص در مراحل اولیه بهبود می یابد. تحقیق در نانوذرات هماتیت(Fe2O3)  افزوده شده به بتن نشان داد که آنها استحکام را افزایش می دهند و همچنین سطح تنش را با اندازه گیری مقاومت الکتریکی بررسی می کنند.


اکسید تیتانیوم (TiO2) چیست؟


دی اکسید تیتانیوم به طور گسترده ای به عنوان رنگدانه سفید استفاده می شود (به علت روشنایی آن). همچنین این ماده اکسیژن یا مواد آلی را اکسید می کند، بنابراین، به رنگ ها، سیمان، پنجره ها، کاشی ها، یا سایر محصولات برای استریل کردن، ضدعفونی کردن و خواص ضدعرق افزوده می شود و هنگامی که به مصالح ساختمانی در فضای باز افزوده می شود به طور قابل ملاحظه ای غلظت آلاینده های هوا را کاهش می دهد. علاوه بر این، هنگامی که TiO2 در معرض نور UV قرار می گیرد، به طور فزاینده ای هیدروفیل (جاذب آب) می گردد. در نتیجه می توان آن را برای پوشش های ضد زنگ یا خود پاک کننده برای پنجره ها استفاده کرد.


نوع دیگر نانوذرات افزوده شده به بتن برای بهبود خواص آن، دی اکسید تیتانیوم (TiO2) است.TiO2 یک رنگدانه سفید است و می توان آن را به عنوان پوشش انعکاسی استفاده کرد. این نانوذره برای بلوک نور خورشید برای جلوگیری از اشعه ماوراء بنفش استفاده می شود و به رنگ ها، سیمان و پنجره ها برای خواص استریلیتی آن افزوده می شود زیرا TiO2آلاینده های آلی، ترکیبات آلی فرار و غشاهای باکتریایی را از طریق واکنش های کاتالیزوری قوی از بین می برد. بنابراین در هنگام استفاده در سطوح خروجی، آلاینده های هوا را کاهش می دهد. علاوه بر آن این ماده آب دوست است  و به همین دلیل خواص خود تمیز کنندگی را به سطوح می دهد. فرایندی که اتفاق می افتد این است که آب باران در سطح آن جذب می شود و صفحاتی را تشکیل می دهد که آلاینده ها و ذرات خاک را جمع آوری می کند و می شوید. بتن حاصل، که در پروژه های سراسر دنیا مورد استفاده قرار می گیرد، دارای رنگ سفید است که سفیدی خود را حذف می کند (بر خلاف ساختمان های رنگارنگ قدیمی که با مواد اولیه ساخته شده اند).


نوع دیگری از نانوذرات که خواص قابل توجهی دارد، نانولوله های کربنی (CNT)  هستند و تحقیقات زیادی  برای بررسی مزایای افزودن آن به بتن در احال انجام است. اضافه کردن مقادیر کم (۱٪ وزنی) از CNT می تواند خواص مکانیکی نمونه ها شامل فاز اصلی سیمان پرتلند و آب را بهبود ببخشد. نانولوله های چند جداره اکسید شده  (MWNT) بهترین پیشرفت ها را در استحکام فشاری (N / mm2  ۲۵) و مقاومت خمشی (N / mm2 8 ) در مقایسه با نمونه های مرجع بدون تقویت کننده نشان می دهند. غلظت بالای نقص در سطح MWNT های اکسید شده می تواند منجر به پیوند بهتر بین نانوساختارها و اتصال دهنده ها شود بنابراین خواص مکانیکی کامپوزیت مانند تغییر شکل میله های تقویت کننده را بهبود می بخشد.


با این وجود، مشکلات افزودن نانولوله های کربنی به هر ماده، عبارتند از: تجمع لوله ها و عدم انسجام بین آنها و زمینه. به علت تعامل بین ورق های گرافینی نانولوله ها، لوله ها تمایل دارند متراکم شوند و دسته ها یا “طناب ها” را تشکیل دهند و طناب ها می توانند درهم تنیده شوند. برای پراکندگی یکنواخت این درهم شدگی باید از بین برود. علاوه بر این، با توجه به ماهیت گرافیتی آن، چسبندگی مناسب بین نانولوله ها و زمینه وجود ندارد بنابراین باعث لغزش می شود. با این حال، پیش پراکنده شدن نانولوله ها با صمغ عربی باعث بهبود خواص مکانیکی می شود؛ به ویژه در مورد نانولوله های تک جداره. کارهای اضافی برای ایجاد مقادیر مطلوب نانولوله های کربنی و عوامل پراکندگی در پارامترهای طراحی مخلوط ضروری است.


نانولوله ی کربنی چیست؟


نانولوله های کربنی یک نوع کربن هستند که برای اولین بار در سال ۱۹۵۲ در روسیه کشف شدند . آنها استوانه ای شکل هستند و نامشان از قطر نانومتری آنها گرفته شده است. آنها می توانند چندین میلی متر طول داشته باشند  یا اینکه یک لایه یا دیوار (نانولوله تک دیواره) یا بیش از یک دیواره (نانولوله های چند جداره) داشته باشند. هزینه تولید نانولوله ها بالا است و قیمت آن بین ۲۰ تا ۱۰۰۰ یورو در گرم بسته به کیفیت می باشد.


این نانو لوله ها خواص قابل توجهی دارند. به عنوان مثال، آنها ۵ بار مدول یانگ و ۸ بار (از لحاظ تئوری ۱۰۰ بار) استحکام فولاد  را دارند . لوله های چند جداره بدون مقاومت می لغزند و بسته به ساختار دقیق آن ها، می توانند از نظر الکتریکی هادی (بدون مقاومت) یا نیمه هادی باشند. هدایت حرارتی نیز در امتداد محور لوله بسیار بالا است، اما در امتداد عمود بر آن بسیار پایین است.


هزینه افزودن CNT به بتن در حال حاضر زیاد است، اما کارهایی برای کاهش قیمت در حال انجام است و زمانی می رسد که مزایای ارائه شده با افزودن این مواد سیمانی بسیار زیاد می شود.


آب دوستی و آب گریزی چیست؟


ماده ای که آب را جذب می کند آب دوست است و آب دوستی را نشان می دهد.


برعکس، ماده ای که آب را دفع می کند، آب گریز است و آب گریزی را نشان می دهد.


مشاهده آنچه به بتن افزوده می شود و انجام آزمون خطا برای ارزیابی تأثیر آن، کاری باور نکردنی است، به عنوان مثال فاضلاب و زباله های بیمارستانی، شیشه و حتی باکتری ای کولی. همچنین طراحی آن ها با استفاده از علم انجام نشده است و تجربی تر است. در واقع، حتی برخی از قوانین مربوط به طراحی بتن ساختمانی به طور تجربی از رفتار مشاهده شده حاصل می شود. فناوری نانو، که شامل بررسی اجزای اساسی بتن می شود، می تواند منجر به راهی برای درک واقعی ساختمان بتن و عمر مفید مواد با خواص از پیش تعیین شده شود. این موضوع به شدت به مطالعه طول عمر از طریق مدل سازی چند بعدی (مقیاس چند بعدی مانند از nm و m) مرتبط است..به عنوان مثالی از مواد افزوده شده به بتن؛ مطالعات نشان میدهد یک میکروارگانیسم بی هوازی (که اکسیژن نیاز ندارد) موجود در مخلوط آب بتن باعث افزایش ۲۵٪ استحکام در ۲۸ روز می شود. میکروارگانیسم Shewanella در غلظت ۱۰۵ سلول / میلی لیتر استفاده شد. این مسئله منجر به رشد مواد پرکننده در منافذ زمینه سیمان- ماسه شد و منجر به افزایش استحکام گردید.


در همین راستا کاری مشابه در مدرسه معدن و فناوری داکوتای جنوبی انجام شد که یک ماده زیستی درزگیر مشابه کربنات کلسیم از میکروارگانیسم خاک معمولی با استفاده از مهندسی ژنتیک استخراج گردید. انتظار می رود این روش بتواند برای مهر و موم کردن یا ترمیم ترک در بتن استفاده شود و نتایج نشان می دهد که استحکام فشار اولیه بتن با افزایش غلظت سلول های میکروارگانیسم افزایش می یابد. این مسئله امری مهم برای دوام بتن و پایداری از طریق کاهش استفاده از مواد می باشد. این بخشی از زمینه گسترده “خود ترمیمی” مواد است که پوشش های فشرده دارند و به نحوی مدلی برای خود ترمیمی می باشد. به همین ترتیب، پلیمرهای خود ترمیم (خود به خودی) در دانشگاه ایلینوی  (Urbana-Champaign) توسعه یافت که کپسول هایی دارند که باز می شوند و ترک ها را پر کنند.


“با توجه به مشکلات خوردگی معمول در محصولات بتنی، فناوری نانو می تواند راه حل های هوشمندانه ای برای پوشش هایی که به عوامل خارجی واکنش می دهند، ارائه دهد. عوامل خارجی با “واکنش به عوامل خارجی” می تواند آسیب ها را ترمیم کند“


همانطور که در بالا ذکر شد، پوشش ها یکی دیگر از زمینه های مطالعه برای فناوری نانو در ساخت و ساز و پوشش های مانع حاوی نانوذرات برای حفاظت سطحی بتن هستند، به ویژه برای کف و برای محافظت در برابر فرسایش.


مطالعاتی که بر روی انواع نانوذرات در اتصال دهنده های مختلف و اثربخشی آنها در خواص کلیدی مرتبط با تخریب بتن انجام شده است عبارتند از؛ مسدود کردن انتقال یون های کلرید، مقاومت در برابر دی اکسید کربن، انتشار بخار آب، جذب آب، و عمق نفوذ. تاکنون یک حلال حاوی رزین اپوکسی با وزن مولکولی کم و ذرات نانو رس نتایج دلخواهی را نشان داده اند.


تجمع نیز موضوع تحقیق است و اصطلاح “تجمع هوشمند” جایی مورد مطالعه قرار می گیرد که عناصر به بخش عمده ای از بتن جاده ها افزوده شوند و بعدها توسط خودروی ناظر بررسی گردند. این براساس دستگاه های ریخته گری میکرو الکترومکانیکی(MEM)  بتن می باشد، اما گسترش آن به مقیاس نانو “نانو گرد و غبار هوشمند” که می تواند بر روی سطح پاشش ایجاد کند (و یا حتی رنگ) یا مخلوطی برای نظارت گسترده در شبکه هوشمند هماهنگ ایجاد کند، رسیده است. فعالیت های تحقیقاتی کنونی نشان می دهد چنین سنسورهای مبتنی بر فناوری نانو، دارای قابلیت بالایی در استفاده از ساختارهایی بتنی برای کنترل کیفیت و نظارت دوام هستند، که می توانند برای موارد زیر طراحی شوند ۱)اندازه گیری تراکم و ویسکوزیته بتن، ۲) نظارت بر پخت بتن و اندازه گیری انقباض و ۳) اندازه گیری پارامترهای کلیدی خاصی که بر دوام این ساختارها نظیر دما، رطوبت، غلظت کلر، pH، دی اکسید کربن، تنش، خوردگی تقویت کننده و ارتعاش تاثیر می گذارد. علاوه بر این، این سنسورها توانایی استفاده به صورت بی سیم یا از طریق ارتعاش را دارند که می توان در نظارت شرایط ترافیک یا جاده از آن ها استفاده نمود. تحقیقات کنونی در مورد استفاده از مواد چند منظوره مانند نانو ذرات و نانولوله های کربنی، نشان می دهد که نه تنها این مواد به طور قابل توجهی مقاومت فشاری نمونه های ملات سیمان را افزایش می دهند (همانطور که در بالا توضیح داده شد)، بلکه خواص الکتریکی خود را تغییر می دهند که می تواند برای نظارت بر سلامت و تشخیص آسیب مورد استفاده قرار گیرند. ارزیابی دقیق استحکام بتن در محل با استفاده از پارامترهای بالا می تواند برای تعیین اینکه آیا فرم ها می توانند حذف شوند یا خیر، استفاده شود و این می تواند منجر به صرفه جویی قابل توجهی در هزینه ساخت و ساز و برنامه ریزی شود.


بتن خودمتراکم شونده(SCC)  بتنی است که به ارتعاش نیاز ندارد تا سطحش کاهش یابد و متراکم شود. این نشان دهنده پیشرفت قابل توجهی در کاهش انرژی لازم برای ساخت ساختارهای بتنی است و بنابراین یک مسئله پایدار است. SCC می تواند حدود۵۰٪ کاهش در هزینه ها ایجاد کند زیرا ۸۰٪ سریع تر ریخته می شود و سایش و پارگی در قالب را کاهش می دهد. ماده مانند یک مایع غلیظ رفتار می کند و توسط پلی کربوکسیلات ها (مواد مشابه با پلاستیک که با استفاده از فناوری نانو ساخته می شود) ساخته می شود. مخلوط های SCC، که حاوی مقادیر زیادی از ذرات ریز هستند، نیاز به سیستم پراکنده ساز موثری دارد تا در نسبت آب به سیمان پایین (نسبت W / C بالا به ریسک جداسازی منجر می شود) مایع شود و فقط پلی کربوکسیلات ها می توانند این الزامات را برآورده کنند. علاوه بر این، در حالی که استحکام بلند مدت بتن پلاستیکی بسیار زیاد است، استحکام اولیه، به ویژه در زمستان، برای برداشتن سریع و ایمن قالب بالا نیست و پخت با بخار برای تسریع در هیدراتاسیون سیمان استفاده می شود. این بخش را می توان در صنعت پیش از ریخته گری از طریق استفاده از آخرین نسل پلی کربوکسیلات ها حذف کرد که باعث صرفه جویی بیشتر در وقت و انرژی می شود.


در نهایت، پوشش بتن با الیاف امروزه برای افزایش استحکام عناصر ساختاری بتن بسیار رایج است. پیشرفت در این روش شامل استفاده از ورق الیاف (زمینه) حاوی ذرات نانو سیلیکا و سخت کننده ها می باشد. این نانوذرات نفوذ کرده و ترک های کوچک بر روی سطح بتن را می بندند و در افزایش استحکام، زمینه یک پیوند قوی بین سطح بتن و تقویت کننده الیاف تشکیل می دهد. در فرآیند تقویت، الیاف های کربنی (الیاف) و ورق های پیش ساخته شده آغشته به زمینه روی سطح بتن آماده شده قرار داده می شود و با استفاده از غلتک های شیاردار اتصال برقرار می شود. با استفاده از الیاف کربنی، توانایی نمونه ها برای حفظ بار پس از ترک خوردگی به میزان قابل توجهی بهبود می یابد و زمینه و فصل مشترک تحت شرایط ترشدگی، خشک شدن و پوسته شدن با دوام تر می شوند. علاوه بر این، پس از چرخه های مکرر خیساندن و خشک کردن یا پوسته پوسته شدن، ظرفیت حداکثر بار کاهش نمی یابد.


فناوری نانو و فولاد:


فناوری نانو و فولاد
فناوری نانو و فولاد
فولاد از زمان انقلاب صنعتی دوم در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به طور گسترده ای در دسترس بوده است و نقش عمده ای در صنعت ساخت و ساز داشته است. در مجموع، سالانه ۱۸۵ میلیون تن فولاد در اتحادیه اروپا تولید می شود. فولاد مزایای گسترده ای در صنایع ساخت و ساز دیگر (مانند خودرو) دارد و بنابراین بودجه پژوهشی به آن تخصیص داده می شود. صنعت ساخت و ساز می تواند از فناوری نانو برای فولاد و سایر حوزه های در دسترس امروزی بهره مند شود که در ادامه به آن می پردازیم.


خستگی مسئله مهمی است که می تواند منجر به شکست ساختاری فولاد در اثر بارگذاری سیکلی شود، مانند خستگی در پل ها یا برج ها. این شکست در تنش هایی پایین تر از تنش تسلیم ماده اتفاق می افتد و منجر به کاهش قابل توجه عمر مفید ساختار می شود. فلسفه طراحی فعلی مستلزم یک یا چند مورد اقدام محدود کننده است: طراحی مبتنی بر کاهش شدید تنش مجاز، عمر مجاز کوتاه مدت یا نیاز به یک رژیم بازرسی منظم. این تأثیر قابل توجهی در هزینه های عمر مفید ساختارها دارد و استفاده مؤثر از منابع را محدود می کند و بنابراین مانند مسئله ایمنی مسئله ای پایدار می شود. عوامل افزایش دهنده تنش مسئول شروع ترک از شکست خستگی هستند. نتایج و تحقیقات نشان داده است افزودن نانوذرات مس باعث کاهش سطح ناهموار فولاد می شود. این کاهش سطح تعداد عوامل افزایش دهنده تنش و ترک خستگی را محدود می کند. پیشرفت در این تکنولوژی منجر به افزایش ایمنی، کاهش نیاز به نظارت و استفاده از مواد کارآمدتر در ساخت و ساز با توجه به مسائل خستگی می شود.


تحقیقات کنونی به منظور تقویت فاز سیمانی فولاد تا اندازه نانو باعث تولید کابل های قوی تر شده است. کابل های فولادی با مقاومت بالا، مشابه آن چه در لاستیک های خودرو استفاده می شود، در ساخت پل و در کشش بتونه قبل از ریخته گری و مواد کابل قوی استفاده می شود. استفاده از این کابل ها باعث کاهش هزینه ها و طول مدت ساخت و ساز، به ویژه در پل های معلق، می شود. کابل ها از یک انتها به انتهای دیگر پل اجرا می شود. با استفاده از کابل های با استحکام بالاتر پایداری نیز افزایش می یابد و کارایی مواد نیز بیشتر می شود.


ساختارهای بلند نیاز به اتصالات قوی دارند و این به نوبه خود منجر به نیاز به پیچ و مهره های با استحکام بالا می شود. ظرفیت پیچ و مهره های با استحکام بالا به طور کلی از طریق خنک کردن و گرم کردن و و ریز ساختارهای این محصولات شامل مارنزیت تمپر شده تعیین می شود. اگر استحکام کششی فولاد مارتنزیت تمپر شده بیش از ۱۲۰۰ مگاپاسکال باشد و مقدار بسیار کمی هیدروژن باعث تردی مرزدانه شده باشد، فولاد در هنگام استفاده با شکست مواجه خواهد شد. این پدیده که به شکست تاخیری معروف است، از افزایش استحکام پیچ و مهره های فولادی جلوگیری می کند و بالاترین استحکام آنها به حدود ۱۰۰۰ تا۱۲۰۰ مگاپاسکال محدود می شود. تحقیقات بر روی نانوذرات وانادیوم و مولیبدن نشان داد آنها مشکلات شکست تاخیری را با افزایش استحکام پیچ و مهره ها بهبود می بخشند. این نتیجه تاثیر نانوذرات در کاهش تردی هیدروژنی و بهبود میکروساختار فولاد از طریق کاهش تاثیر فاز بین دانه ای سیمان می باشد.


جوش و منطقه متاثر از حرارت(HAZ)  در مجاورت جوش می توانند شکننده باشند و هنگامی که در معرض بارگذاری دینامیک قرار بگیرند بدون هشدار دچار شکست می شوند و تافنس (چقرمگی ) جوش یک مسئله مهم است؛ به خصوص در مناطق با فعالیت لرزشی بالا. شکستهای جوش و HAZ منجر به ارزیابی دوباره اتصالات ساختاری پس از زلزله Northridge 1994 در لوس آنجلس شد و فلسفه طراحی فعلی شامل تضعیف انتخابی ساختارها برای تغییر شکل کنترل شده اتصالات شکننده جوش یا بررسی سازه ها برای کاهش تنش ها می باشد. تحقیقات در حال انجام نشان داده است که افزودن نانو ذرات منیزیم و کلسیم باعث ریز شدن دانه های منطقهHAZ  (حدود ۵/۱ اندازه متعارف) در ورق فولاد می شود و این موجب افزایش چقرمگی جوش می شود. این مسئله باعث افزایش ایمنی می شود زیرا با افزایش چقرمگی در اتصالات جوش نیاز به منابع کاهش می یابد، زیرا مواد کمتری برای حفظ تنش در حد مجاز نیاز است.


اگر چه نانولوله های کربنی (CNT’s) موادی با خواص بسیار خوب از نظر استحکام و سفتی هستند، افزودن آن ها به فولاد به خاطر لغزش ذاتی آنها (با توجه به ماهیت گرافیتی آنها) دشوار است و اتصال آن ها به ماده باعث می شود به راحتی به بیرون کشیده شوند و بی اثر باشند. علاوه بر این، درجه حرارت بالای درگیر در ساخت فولاد و اثرات آن در CNT چالشی برای استفاده موثر آنها به عنوان یک جزء کامپوزیت می باشد.


نانوکامپوزیت چیست؟


نانوکامپوزیت با افزودن نانو ذرات به مواد جامد تولید می شود و باعث بهبود خواص مواد توده می شود.


دو محصول نسبتا جدید که در حال حاضر در دسترس هستند عبارتند از Sandvik Nanoflex  (تولید شده توسط تکنولوژی مواد Sandvik) و فولادMMFX2  تولید شده توسط(MMFX Steel Corp) . هر دو مقاوم در برابر خوردگی هستند، اما خواص مکانیکی متفاوتی دارند و نتیجه کاربرد متفاوت فناوری نانو هستند.


به طور سنتی، سبک و سنگین کردن بین استحکام و انعطاف پذیری فولاد موضوع مهمی برای فولاد است؛ نیروها در ساخت و ساز مدرن نیاز به استحکام بالا دارند، در حالی که ایمنی (به ویژه در مناطق لرزنده) و توزیع تنش به انعطاف پذیری بالا نیاز دارد. این مسئله به استفاده از مواد با استحکام و انعطاف پذیری کم در اندازه های بزرگتر به جای مواد با استحکام بالا و ترد منجر شده است و در نتیجه این مسئله در خصوص پایداری و استفاده کارآمد از منابع است. Sandvik Nanoflex دارای ویژگی های مطلوب مدول یانگ و استحکام بالا می باشد و همچنین با توجه به نانوذرات سخت در زمینه فولاد مقاوم در برابر خوردگی می باشد. این فولاد دارای استحکام بالا است و در حال حاضر در تولید قطعات متنوع از جمله ابزار پزشکی و اجزای دوچرخه استفاده می شود و کاربرد آن در حال رشد است. استفاده از تقویت کننده فولاد زنگ نزن در سازه های بتونی به طور معمول محدود به محیط های با خطر بالا است زیرا استفاده از آن هزینه هنگفتی دارد. با این حال، فولاد MMFX2، با خواص مکانیکی فولاد متعارف، دارای ساختار اصلاح شده نانو و مقاومت در برابر خوردگی می باشد و جایگزینی برای فولاد زنگ نزن معمولی اما با هزینه پایین تر می باشد.


ماهیت انحصاری فن آوری های مربوط به تولید فولاد مانع از شرح مفصل ماهیت دقیق جنبه های فناوری نانو این دو محصول می شود.


فناوری نانو و چوب:


نانولوله های کربنی یک کشف جدید هستند، در حالی که چوب یک ماده باستانی است که از سپیده دم تمدن مورد استفاده قرار می گرفته است. با این حال، فرایند تکاملی طبیعت نشان میدهد چوب نیز از نانولوله ها یا “نانو فایبریل ها” تشکیل شده است؛ از جمله، عناصر lignocellulosic  (بافت چوب) که دو برابر فولاد استحکام دارند. جمع آوری این نانو فایبریل ها منجر به رخداد جدیدی در ساخت و ساز پایدار شده است و تولید و کاربرد این مواد بخشی از چرخه تجدیدپذیر خواهد شد. برخی از توسعه دهندگان معتقدند استفاده از این ساختارها در سطح lignocellulosic  در مقیاس نانو فرصت های جدیدی برای مواردی مانند سطوح خود ضدعفونی کننده، خود ترمیم کننده داخلی و دستگاه های lignocellulosic  الکترونیکی ایجاد می کند. این سنسورهای نانومقیاس فعال یا غیر فعال، بازخوردی در خصوص عملکرد محصول و شرایط محیطی در طول سرویس با بررسی نیروهای اعمالی بر ساختار، درجه حرارت، رطوبت، قارچ های تخریب کننده، کاهش گرما و هوای مطبوع ارائه می دهند. البته اخیراً تحقیق در این حوزه ها محدود شده است.


با توجه به ریشه های طبیعی آن، چوب راه هایی برای تحقیقات منظم و تکنیک های مدل سازی ایجاد می کند که قبلا باعث میوه دهی در حداقل دو منطقه شده است. اولاً، BASF یک پوشش ضد آب بسیار قوی بر اساس فعالیت های برگ لوتوس ایجاد می کند که نتیجه حاصل از ترکیب نانوذرات سیلیس و آلومینا و پلیمرهای آب گریز می باشد. دوماً مطالعات مکانیکی استخوان ها با مدل چوب تطبیق داده شده است؛ به عنوان مثالی برای فرآیند خشک کردن.


به معنای وسیعتر، فناوری نانو، فرصتی اساسی برای صنعت چوب برای توسعه محصولات جدید، کاهش هزینه های فرایند و باز کردن بازارهای جدید برای مواد بر پایه زیستی ارائه می کند.


فناوری نانو و شیشه:


بازار لعاب اروپا، که ۴۵ درصد از بازار جهانی را تشکیل می دهد، به حجم ۸۰۰۰۰ واحد در سال ۲۰۰۱، با حجم فروش ۱۸ میلیارد یورو، رسید. وضعیت فعلی هنر روکش دهی فلزی یک سیستم فعال است که با توجه به نور آفتاب، باد و باران به کنترل محیط ساختمان و پایداری آن می پردازد اما کالیبراسیون و نگهداری این حوزه کاری دشوار است. در نتیجه، تحقیقات زیادی در زمینه استفاده از نانوتکنولوژی برای شیشه انجام شده است و برخی از محصولاتی که در حال حاضر در دسترس هستند نیز در ادامه ذکر شده اند.


دی اکسید تیتانیوم (TiO2) در شکل نانوذرات برای پوشش شیشه استفاده می شود زیرا خواص ضدعفونی کننده و ضد بو دارد. این ذرات واکنش های قدرتمند که آلاینده های آلی، ترکیبات آلی فرار و غشاهای باکتریایی را تجزیه می کند، کاتالیز می کنند. بعلاوه، TiO2 آب دوست است و این جذب آب ورقهای قطرات باران را تشکیل می دهد که ذرات خاکی را که در فرآیند قبلی تشکیل شده اند را می شوید. این تکنولوژی تمیز کردن شیشه در حال حاضر در بازار موجود است.


شیشه ضد آتش کاربرد دیگر فناوری نانو است. این شیشه با استفاده از قرارگیری یک لایه (به صورت ساندویچی) بین لایه های صفحات شیشه ای (بین لایه ای) متشکل از نانوذرات سیلیس (SiO2) بخار شده که در اثر حرارت به لایه های سفت و محکم تبدیل می شوند، ساخته می شود.


البته بیشتر شیشه ها در ساخت و ساز، در سطح بیرونی ساختمان ها استفاده می شوند و کنترل ورود نور و گرما از طریق شیشه های ساختمان موضوع مهم است. تحقیقاتی در خصوص راه هایی برای جلوگیری از ورود نور و گرما از طریق پنجره با استفاده از فناوری نانو در حال انجام است. در مرحله اول، پوشش های نازک فیلم در حال توسعه هستند که سطوح شیشه ای حساس برای پنجره های شیشه ای هستند.


این شیشه ها قابلیت فیلتر کردن فرکانس های مادون قرمز نور (که یک اتاق را گرم می کنند) را دارند و گرمای دریافتی توسط ساختمان را کاهش می دهند. البته این ها روش های منفعلی هستند. به عنوان یک راه حل فعال، فناوری های ترموکرومیک مورد مطالعه قرار می گیرند که با دما واکنش نشان می دهند و عایق حرارتی ایجاد می کنند تا از حرارت در طول نور محافظت کنند. استراتژی سوم، که نتیجه ای مشابه با فرایندهای متفاوت ایجاد می کند، شامل مطالعه فناوری های فتوکرومیک است که با افزایش جذب، در شدت نور تغییر ایجاد می کند. و در نهایت، پوشش های الکتروکرومیکی در حال توسعه هستند که با تغییر ولتاژ اعمالی با استفاده از یک لایه اکسید تنگستن، واکنش انجام می شود؛ در نتیجه روشن شدن اتاق باعث مات شدن شیشه می شود. تمام این کاربردها برای کاهش انرژی در ساختمان های خنک کننده می باشد و می تواند تغییر زیادی در ساخت ساختمان ایجاد کند. جزئیات بیشتر در این زمینه در بخش پایداری و محیط زیست ذکر شده است.


فناوری نانو و پوشش ها:


پوششها یک حوزه تحقیقتاتی قابل توجه در فناوری نانو هستند و کار بر روی آن ها مشابه تحقیق بر روی بتن و شیشه (بخش بالا) و فولاد می باشد. بیشتر کارهای انجام شده شامل رسوب بخار شیمیایی (CVD)، Dip, ، Meniscus ، اسپری و پوشش پلاسمایی برای ایجاد یک لایه که به ماده پایه متصل است برای تولید یک سطح حفاظتی مطلوب یا خواص عملکردی مناسب است. تحقیقات انجام شده از طریق آزمایش و مدلسازی پوشش انجام می شود و یکی از اهداف، تأمین توانایی های خود ترمیمی از طریق فرآیند “خود ترمیمی” است.


فناوری نانو در مورد رنگها و ویژگی های عایق، ساخته شده توسط افزودن سلولهای نانو، منافذ و ذرات، مسیرهای بسیار محدودی برای هدایت حرارتی (مقادیر R دو برابر فوم عایق هستند) ایجاد می کنند. این نوع رنگ در حال حاضر برای محافظت در برابر خوردگی در برابر عایق مورد استفاده قرار می گیرد، زیرا این رنگ آب گریز است و آب را از لوله فلزی دفع می کند و می تواند فلز را از حمله آب شور محافظت کند.


علاوه بر کاربرد بتن در بخش فناوری نانو و بتن، از بتن در مواد پایه سنگی نیز استفاده می شود. در این مواد استفاده از رزین ها برای تقویت به منظور جلوگیری از مشکلات شکستن رایج است اما این رزین ها می توانند بر زیبایی شناسی و چسبندگی به زیرلایه تاثیر بگذارند. سیستم های مبتنی بر نانوذرات می توانند چسبندگی و شفافیت بیشتری نسبت به تکنیک های معمول ارائه دهند.


علاوه بر پوشش های خود تمیز شونده که در بالا برای شیشه ذکر شد، خواص نانوذراتTiO2  باعث شده است آن ها را برای پوشش جاده ها در سراسر جهان آزمایش کنند. پوشش TiO2 مواد آلاینده آلی و غیرآلی موجود در هوا را توسط فرآیند فوتوکاتالیست (پوشش m2 7000 جاده در میلان باعث کاهش ۶۰ درصدی اکسید نیتروژن می شود) جذب و تجزیه می کنند. این تحقیق جاده هایی با محیط زیست خوب ایجاد می کند.


فناوری نانو و حفاظت از آتش و تشخیص:


مقاومت آتش در سازه های فولادی اغلب توسط پوشش ایجاد شده توسط اسپری بر روی سیمان ارائه می شود. پوشش های مبتنی بر سیمان پرتلند در حال حاضر محبوب نیستند زیرا باید ضخیم باشند، تمایل به تردی دارند و افزودن پلیمر برای بهبود چسبندگی لازم است. با این حال، تحقیقات در مورد سیمان نانو (ساخته شده از ذرات نانو) می تواند کاربردی جدید ارائه کند زیرا مواد حاصل می تواند به عنوان پوششی سخت، با دوام، با درجه حرارت بالا استفاده شوند. این هدف با مخلوط کردن نانولوله های کربنی(CNT)  با مواد سیمانی برای ساخت کامپوزیت های فیبری که می تواند برخی از خواص برجسته نانولوله ها مانند استحکام را به همراه داشته باشد، میسر می شود. الیاف پلی پروپیلن نیز برای افزایش مقاومت آتش استفاده می شوند و این گزینه ارزان تر از عایق های معمولی می باشد.






فناوری نانو در صنعت ساختمان کاربردهای بسیاری دارد. نانو تکنولوژی به عنوان یک فناوری کلیدی و بین رشته‌ای، فرصت‌های زیادی را جهت تقویت رقابت در صنعت ساخت و ساز همچون  ساخت و ساز سریع‌تر، مطلو‌ب تر، پایدارتر و مقرون به صرفه‌تری را فراهم کرده است.  در این مقاله قصد داریم مواردی همچون استفاده از نانو در مصالح ساختمانی، نانو بتن خودتمیز شونده، فناوری نانو و فولاد را با هم مرور کنیم.




نانو در بتن:


نانو در بتن
نانو در بتن
بتن در ساخت و ساز منحصر به فرد است؛ زیرا این تنها ماده منحصر به فرد برای کسب و کار است و در نتیجه، منافع زیادی برای تحقیق و توسعه دارد و باعث منافع مالی در صنعت می شود. بخش زیر برخی از برنامه های کاربردی فناوری نانو در زمینه ساخت و ساز، که در حال توسعه هستند یا امروزه در دسترس هستند، را توضیح می دهد. جزئیات بیشتر در مورد بتن است، زیرا بسیاری از تحقیقات انجام شده در دانشگاه ها و موسسات بر روی این ماده بوده است.


تجزیه و تحلیل بتن در سطح نانو برای درک ساختار آن با استفاده از تکنیک های مختلف توسعه یافته همچون میکروسکوپ نیروی اتمی (AFM)، میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) و پرتو مرکز یونی (FIB) انجام می شود.این امر به عنوان مزیت جانبی در توسعه این ابزارها برای مطالعه در مقیاس نانو می باشد، اما درک ساختار و رفتار بتن در سطح بنیادی یک کاربرد مهم و بسیار مناسب فناوری نانو است. یکی از جنبه های بنیادین فناوری نانو، طبیعت بین رشته ای آن است.


بتن یک ماده مغناطیسی قوی است که به شدت تحت تاثیر خواص نانو خود قرار گرفته و درک آن راه های جدیدی را برای بهبود قدرت، دوام و نظارت به ارمغان می آورد. توضیحات در پاراگراف زیر ذکر شده است:


سیلیکا (SiO2) در بتن معمولی به عنوان بخشی از ترکیب طبیعی موجود است. با این حال، یکی از پیشرفت های انجام شده در مطالعه بتن در مقیاس نانو این است که ذرات بتن را می توان با استفاده از نانو سیلیکا بهبود بخشید و استفاده از نانوسیلیکا باعث تراکم میکرو و نانوساختار می شود و منجر به بهبود خواص مکانیکی بتن خواهد شد. افزودن نانو سیلیس به مواد پایه سیمان می تواند واکنش تخریب اساسی C-S-H  بتن (کلسیم-سیلیکات- هیدرات) ناشی از نشت کلسیم در آب و نفوذ آب به بلوک را کنترل کند و بنابراین منجر به بهبود دوام آن می شود. با توجه به بهبود بسته بندی ذره، فرزکاری با انرژی بالای سیمان پرتلند معمولی کلیندر(OPC)  و ماسه استاندارد، با توجه به OPC معمولی، ذرات کوچکتری را تولید می کند و در نتیجه استحکام فشاری مواد تصفیه شده نیز ۳ تا ۶ برابر بیشتر است .


تولید سیمان جهان در حال حاضر حدود ۱٫۶ میلیارد تن در سال است و از طریق آهک سازی سنگ آهک برای تولید اکسید کلسیم و دی اکسید کربن، تقریبا ۰٫۹۷ تن CO2 برای هر تن کلینکر تولید می شود. برای تولید هر ۱۰۰۰ کیلوگرم سیمان حدود ۹۰۰ کیلوگرم کلینکر استفاده می شود بنابراین صنعت سیمان جهان حدود ۱٫۴ تن CO2 در هر سال تولید می کند. این نشان دهنده حدود ۶٪ از کل تولید CO2 توسط انسان ها در سراسر جهان است.


خاکستر بادی نه تنها باعث بهبود دوام، قدرت و پایداری بتن می شود بلکه نیاز به سیمان را کاهش می دهد، با این حال، فرایند پخت بتن توسط افزودن خاکستر بادی آهسته می شود و مقاومت اولیه در مقایسه با بتن معمولی کم تر است. با افزودن نانوذرات SiO2 بخشی از سیمان جایگزین می شود اما تراکم و استحکام بتن با خاکستر بادی به خصوص در مراحل اولیه بهبود می یابد. تحقیق در نانوذرات هماتیت(Fe2O3)  افزوده شده به بتن نشان داد که آنها استحکام را افزایش می دهند و همچنین سطح تنش را با اندازه گیری مقاومت الکتریکی بررسی می کنند.


اکسید تیتانیوم (TiO2) چیست؟


دی اکسید تیتانیوم به طور گسترده ای به عنوان رنگدانه سفید استفاده می شود (به علت روشنایی آن). همچنین این ماده اکسیژن یا مواد آلی را اکسید می کند، بنابراین، به رنگ ها، سیمان، پنجره ها، کاشی ها، یا سایر محصولات برای استریل کردن، ضدعفونی کردن و خواص ضدعرق افزوده می شود و هنگامی که به مصالح ساختمانی در فضای باز افزوده می شود به طور قابل ملاحظه ای غلظت آلاینده های هوا را کاهش می دهد. علاوه بر این، هنگامی که TiO2 در معرض نور UV قرار می گیرد، به طور فزاینده ای هیدروفیل (جاذب آب) می گردد. در نتیجه می توان آن را برای پوشش های ضد زنگ یا خود پاک کننده برای پنجره ها استفاده کرد.


نوع دیگر نانوذرات افزوده شده به بتن برای بهبود خواص آن، دی اکسید تیتانیوم (TiO2) است.TiO2 یک رنگدانه سفید است و می توان آن را به عنوان پوشش انعکاسی استفاده کرد. این نانوذره برای بلوک نور خورشید برای جلوگیری از اشعه ماوراء بنفش استفاده می شود و به رنگ ها، سیمان و پنجره ها برای خواص استریلیتی آن افزوده می شود زیرا TiO2آلاینده های آلی، ترکیبات آلی فرار و غشاهای باکتریایی را از طریق واکنش های کاتالیزوری قوی از بین می برد. بنابراین در هنگام استفاده در سطوح خروجی، آلاینده های هوا را کاهش می دهد. علاوه بر آن این ماده آب دوست است  و به همین دلیل خواص خود تمیز کنندگی را به سطوح می دهد. فرایندی که اتفاق می افتد این است که آب باران در سطح آن جذب می شود و صفحاتی را تشکیل می دهد که آلاینده ها و ذرات خاک را جمع آوری می کند و می شوید. بتن حاصل، که در پروژه های سراسر دنیا مورد استفاده قرار می گیرد، دارای رنگ سفید است که سفیدی خود را حذف می کند (بر خلاف ساختمان های رنگارنگ قدیمی که با مواد اولیه ساخته شده اند).


نوع دیگری از نانوذرات که خواص قابل توجهی دارد، نانولوله های کربنی (CNT)  هستند و تحقیقات زیادی  برای بررسی مزایای افزودن آن به بتن در احال انجام است. اضافه کردن مقادیر کم (۱٪ وزنی) از CNT می تواند خواص مکانیکی نمونه ها شامل فاز اصلی سیمان پرتلند و آب را بهبود ببخشد. نانولوله های چند جداره اکسید شده  (MWNT) بهترین پیشرفت ها را در استحکام فشاری (N / mm2  ۲۵) و مقاومت خمشی (N / mm2 8 ) در مقایسه با نمونه های مرجع بدون تقویت کننده نشان می دهند. غلظت بالای نقص در سطح MWNT های اکسید شده می تواند منجر به پیوند بهتر بین نانوساختارها و اتصال دهنده ها شود بنابراین خواص مکانیکی کامپوزیت مانند تغییر شکل میله های تقویت کننده را بهبود می بخشد.


با این وجود، مشکلات افزودن نانولوله های کربنی به هر ماده، عبارتند از: تجمع لوله ها و عدم انسجام بین آنها و زمینه. به علت تعامل بین ورق های گرافینی نانولوله ها، لوله ها تمایل دارند متراکم شوند و دسته ها یا “طناب ها” را تشکیل دهند و طناب ها می توانند درهم تنیده شوند. برای پراکندگی یکنواخت این درهم شدگی باید از بین برود. علاوه بر این، با توجه به ماهیت گرافیتی آن، چسبندگی مناسب بین نانولوله ها و زمینه وجود ندارد بنابراین باعث لغزش می شود. با این حال، پیش پراکنده شدن نانولوله ها با صمغ عربی باعث بهبود خواص مکانیکی می شود؛ به ویژه در مورد نانولوله های تک جداره. کارهای اضافی برای ایجاد مقادیر مطلوب نانولوله های کربنی و عوامل پراکندگی در پارامترهای طراحی مخلوط ضروری است.


نانولوله ی کربنی چیست؟


نانولوله های کربنی یک نوع کربن هستند که برای اولین بار در سال ۱۹۵۲ در روسیه کشف شدند . آنها استوانه ای شکل هستند و نامشان از قطر نانومتری آنها گرفته شده است. آنها می توانند چندین میلی متر طول داشته باشند  یا اینکه یک لایه یا دیوار (نانولوله تک دیواره) یا بیش از یک دیواره (نانولوله های چند جداره) داشته باشند. هزینه تولید نانولوله ها بالا است و قیمت آن بین ۲۰ تا ۱۰۰۰ یورو در گرم بسته به کیفیت می باشد.


این نانو لوله ها خواص قابل توجهی دارند. به عنوان مثال، آنها ۵ بار مدول یانگ و ۸ بار (از لحاظ تئوری ۱۰۰ بار) استحکام فولاد  را دارند . لوله های چند جداره بدون مقاومت می لغزند و بسته به ساختار دقیق آن ها، می توانند از نظر الکتریکی هادی (بدون مقاومت) یا نیمه هادی باشند. هدایت حرارتی نیز در امتداد محور لوله بسیار بالا است، اما در امتداد عمود بر آن بسیار پایین است.


هزینه افزودن CNT به بتن در حال حاضر زیاد است، اما کارهایی برای کاهش قیمت در حال انجام است و زمانی می رسد که مزایای ارائه شده با افزودن این مواد سیمانی بسیار زیاد می شود.


آب دوستی و آب گریزی چیست؟


ماده ای که آب را جذب می کند آب دوست است و آب دوستی را نشان می دهد.


برعکس، ماده ای که آب را دفع می کند، آب گریز است و آب گریزی را نشان می دهد.


مشاهده آنچه به بتن افزوده می شود و انجام آزمون خطا برای ارزیابی تأثیر آن، کاری باور نکردنی است، به عنوان مثال فاضلاب و زباله های بیمارستانی، شیشه و حتی باکتری ای کولی. همچنین طراحی آن ها با استفاده از علم انجام نشده است و تجربی تر است. در واقع، حتی برخی از قوانین مربوط به طراحی بتن ساختمانی به طور تجربی از رفتار مشاهده شده حاصل می شود. فناوری نانو، که شامل بررسی اجزای اساسی بتن می شود، می تواند منجر به راهی برای درک واقعی ساختمان بتن و عمر مفید مواد با خواص از پیش تعیین شده شود. این موضوع به شدت به مطالعه طول عمر از طریق مدل سازی چند بعدی (مقیاس چند بعدی مانند از nm و m) مرتبط است..به عنوان مثالی از مواد افزوده شده به بتن؛ مطالعات نشان میدهد یک میکروارگانیسم بی هوازی (که اکسیژن نیاز ندارد) موجود در مخلوط آب بتن باعث افزایش ۲۵٪ استحکام در ۲۸ روز می شود. میکروارگانیسم Shewanella در غلظت ۱۰۵ سلول / میلی لیتر استفاده شد. این مسئله منجر به رشد مواد پرکننده در منافذ زمینه سیمان- ماسه شد و منجر به افزایش استحکام گردید.


در همین راستا کاری مشابه در مدرسه معدن و فناوری داکوتای جنوبی انجام شد که یک ماده زیستی درزگیر مشابه کربنات کلسیم از میکروارگانیسم خاک معمولی با استفاده از مهندسی ژنتیک استخراج گردید. انتظار می رود این روش بتواند برای مهر و موم کردن یا ترمیم ترک در بتن استفاده شود و نتایج نشان می دهد که استحکام فشار اولیه بتن با افزایش غلظت سلول های میکروارگانیسم افزایش می یابد. این مسئله امری مهم برای دوام بتن و پایداری از طریق کاهش استفاده از مواد می باشد. این بخشی از زمینه گسترده “خود ترمیمی” مواد است که پوشش های فشرده دارند و به نحوی مدلی برای خود ترمیمی می باشد. به همین ترتیب، پلیمرهای خود ترمیم (خود به خودی) در دانشگاه ایلینوی  (Urbana-Champaign) توسعه یافت که کپسول هایی دارند که باز می شوند و ترک ها را پر کنند.


“با توجه به مشکلات خوردگی معمول در محصولات بتنی، فناوری نانو می تواند راه حل های هوشمندانه ای برای پوشش هایی که به عوامل خارجی واکنش می دهند، ارائه دهد. عوامل خارجی با “واکنش به عوامل خارجی” می تواند آسیب ها را ترمیم کند“


همانطور که در بالا ذکر شد، پوشش ها یکی دیگر از زمینه های مطالعه برای فناوری نانو در ساخت و ساز و پوشش های مانع حاوی نانوذرات برای حفاظت سطحی بتن هستند، به ویژه برای کف و برای محافظت در برابر فرسایش.


مطالعاتی که بر روی انواع نانوذرات در اتصال دهنده های مختلف و اثربخشی آنها در خواص کلیدی مرتبط با تخریب بتن انجام شده است عبارتند از؛ مسدود کردن انتقال یون های کلرید، مقاومت در برابر دی اکسید کربن، انتشار بخار آب، جذب آب، و عمق نفوذ. تاکنون یک حلال حاوی رزین اپوکسی با وزن مولکولی کم و ذرات نانو رس نتایج دلخواهی را نشان داده اند.


تجمع نیز موضوع تحقیق است و اصطلاح “تجمع هوشمند” جایی مورد مطالعه قرار می گیرد که عناصر به بخش عمده ای از بتن جاده ها افزوده شوند و بعدها توسط خودروی ناظر بررسی گردند. این براساس دستگاه های ریخته گری میکرو الکترومکانیکی(MEM)  بتن می باشد، اما گسترش آن به مقیاس نانو “نانو گرد و غبار هوشمند” که می تواند بر روی سطح پاشش ایجاد کند (و یا حتی رنگ) یا مخلوطی برای نظارت گسترده در شبکه هوشمند هماهنگ ایجاد کند، رسیده است. فعالیت های تحقیقاتی کنونی نشان می دهد چنین سنسورهای مبتنی بر فناوری نانو، دارای قابلیت بالایی در استفاده از ساختارهایی بتنی برای کنترل کیفیت و نظارت دوام هستند، که می توانند برای موارد زیر طراحی شوند ۱)اندازه گیری تراکم و ویسکوزیته بتن، ۲) نظارت بر پخت بتن و اندازه گیری انقباض و ۳) اندازه گیری پارامترهای کلیدی خاصی که بر دوام این ساختارها نظیر دما، رطوبت، غلظت کلر، pH، دی اکسید کربن، تنش، خوردگی تقویت کننده و ارتعاش تاثیر می گذارد. علاوه بر این، این سنسورها توانایی استفاده به صورت بی سیم یا از طریق ارتعاش را دارند که می توان در نظارت شرایط ترافیک یا جاده از آن ها استفاده نمود. تحقیقات کنونی در مورد استفاده از مواد چند منظوره مانند نانو ذرات و نانولوله های کربنی، نشان می دهد که نه تنها این مواد به طور قابل توجهی مقاومت فشاری نمونه های ملات سیمان را افزایش می دهند (همانطور که در بالا توضیح داده شد)، بلکه خواص الکتریکی خود را تغییر می دهند که می تواند برای نظارت بر سلامت و تشخیص آسیب مورد استفاده قرار گیرند. ارزیابی دقیق استحکام بتن در محل با استفاده از پارامترهای بالا می تواند برای تعیین اینکه آیا فرم ها می توانند حذف شوند یا خیر، استفاده شود و این می تواند منجر به صرفه جویی قابل توجهی در هزینه ساخت و ساز و برنامه ریزی شود.


بتن خودمتراکم شونده(SCC)  بتنی است که به ارتعاش نیاز ندارد تا سطحش کاهش یابد و متراکم شود. این نشان دهنده پیشرفت قابل توجهی در کاهش انرژی لازم برای ساخت ساختارهای بتنی است و بنابراین یک مسئله پایدار است. SCC می تواند حدود۵۰٪ کاهش در هزینه ها ایجاد کند زیرا ۸۰٪ سریع تر ریخته می شود و سایش و پارگی در قالب را کاهش می دهد. ماده مانند یک مایع غلیظ رفتار می کند و توسط پلی کربوکسیلات ها (مواد مشابه با پلاستیک که با استفاده از فناوری نانو ساخته می شود) ساخته می شود. مخلوط های SCC، که حاوی مقادیر زیادی از ذرات ریز هستند، نیاز به سیستم پراکنده ساز موثری دارد تا در نسبت آب به سیمان پایین (نسبت W / C بالا به ریسک جداسازی منجر می شود) مایع شود و فقط پلی کربوکسیلات ها می توانند این الزامات را برآورده کنند. علاوه بر این، در حالی که استحکام بلند مدت بتن پلاستیکی بسیار زیاد است، استحکام اولیه، به ویژه در زمستان، برای برداشتن سریع و ایمن قالب بالا نیست و پخت با بخار برای تسریع در هیدراتاسیون سیمان استفاده می شود. این بخش را می توان در صنعت پیش از ریخته گری از طریق استفاده از آخرین نسل پلی کربوکسیلات ها حذف کرد که باعث صرفه جویی بیشتر در وقت و انرژی می شود.


در نهایت، پوشش بتن با الیاف امروزه برای افزایش استحکام عناصر ساختاری بتن بسیار رایج است. پیشرفت در این روش شامل استفاده از ورق الیاف (زمینه) حاوی ذرات نانو سیلیکا و سخت کننده ها می باشد. این نانوذرات نفوذ کرده و ترک های کوچک بر روی سطح بتن را می بندند و در افزایش استحکام، زمینه یک پیوند قوی بین سطح بتن و تقویت کننده الیاف تشکیل می دهد. در فرآیند تقویت، الیاف های کربنی (الیاف) و ورق های پیش ساخته شده آغشته به زمینه روی سطح بتن آماده شده قرار داده می شود و با استفاده از غلتک های شیاردار اتصال برقرار می شود. با استفاده از الیاف کربنی، توانایی نمونه ها برای حفظ بار پس از ترک خوردگی به میزان قابل توجهی بهبود می یابد و زمینه و فصل مشترک تحت شرایط ترشدگی، خشک شدن و پوسته شدن با دوام تر می شوند. علاوه بر این، پس از چرخه های مکرر خیساندن و خشک کردن یا پوسته پوسته شدن، ظرفیت حداکثر بار کاهش نمی یابد.


فناوری نانو و فولاد:


فناوری نانو و فولاد
فناوری نانو و فولاد
فولاد از زمان انقلاب صنعتی دوم در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به طور گسترده ای در دسترس بوده است و نقش عمده ای در صنعت ساخت و ساز داشته است. در مجموع، سالانه ۱۸۵ میلیون تن فولاد در اتحادیه اروپا تولید می شود. فولاد مزایای گسترده ای در صنایع ساخت و ساز دیگر (مانند خودرو) دارد و بنابراین بودجه پژوهشی به آن تخصیص داده می شود. صنعت ساخت و ساز می تواند از فناوری نانو برای فولاد و سایر حوزه های در دسترس امروزی بهره مند شود که در ادامه به آن می پردازیم.


خستگی مسئله مهمی است که می تواند منجر به شکست ساختاری فولاد در اثر بارگذاری سیکلی شود، مانند خستگی در پل ها یا برج ها. این شکست در تنش هایی پایین تر از تنش تسلیم ماده اتفاق می افتد و منجر به کاهش قابل توجه عمر مفید ساختار می شود. فلسفه طراحی فعلی مستلزم یک یا چند مورد اقدام محدود کننده است: طراحی مبتنی بر کاهش شدید تنش مجاز، عمر مجاز کوتاه مدت یا نیاز به یک رژیم بازرسی منظم. این تأثیر قابل توجهی در هزینه های عمر مفید ساختارها دارد و استفاده مؤثر از منابع را محدود می کند و بنابراین مانند مسئله ایمنی مسئله ای پایدار می شود. عوامل افزایش دهنده تنش مسئول شروع ترک از شکست خستگی هستند. نتایج و تحقیقات نشان داده است افزودن نانوذرات مس باعث کاهش سطح ناهموار فولاد می شود. این کاهش سطح تعداد عوامل افزایش دهنده تنش و ترک خستگی را محدود می کند. پیشرفت در این تکنولوژی منجر به افزایش ایمنی، کاهش نیاز به نظارت و استفاده از مواد کارآمدتر در ساخت و ساز با توجه به مسائل خستگی می شود.


تحقیقات کنونی به منظور تقویت فاز سیمانی فولاد تا اندازه نانو باعث تولید کابل های قوی تر شده است. کابل های فولادی با مقاومت بالا، مشابه آن چه در لاستیک های خودرو استفاده می شود، در ساخت پل و در کشش بتونه قبل از ریخته گری و مواد کابل قوی استفاده می شود. استفاده از این کابل ها باعث کاهش هزینه ها و طول مدت ساخت و ساز، به ویژه در پل های معلق، می شود. کابل ها از یک انتها به انتهای دیگر پل اجرا می شود. با استفاده از کابل های با استحکام بالاتر پایداری نیز افزایش می یابد و کارایی مواد نیز بیشتر می شود.


ساختارهای بلند نیاز به اتصالات قوی دارند و این به نوبه خود منجر به نیاز به پیچ و مهره های با استحکام بالا می شود. ظرفیت پیچ و مهره های با استحکام بالا به طور کلی از طریق خنک کردن و گرم کردن و و ریز ساختارهای این محصولات شامل مارنزیت تمپر شده تعیین می شود. اگر استحکام کششی فولاد مارتنزیت تمپر شده بیش از ۱۲۰۰ مگاپاسکال باشد و مقدار بسیار کمی هیدروژن باعث تردی مرزدانه شده باشد، فولاد در هنگام استفاده با شکست مواجه خواهد شد. این پدیده که به شکست تاخیری معروف است، از افزایش استحکام پیچ و مهره های فولادی جلوگیری می کند و بالاترین استحکام آنها به حدود ۱۰۰۰ تا۱۲۰۰ مگاپاسکال محدود می شود. تحقیقات بر روی نانوذرات وانادیوم و مولیبدن نشان داد آنها مشکلات شکست تاخیری را با افزایش استحکام پیچ و مهره ها بهبود می بخشند. این نتیجه تاثیر نانوذرات در کاهش تردی هیدروژنی و بهبود میکروساختار فولاد از طریق کاهش تاثیر فاز بین دانه ای سیمان می باشد.


جوش و منطقه متاثر از حرارت(HAZ)  در مجاورت جوش می توانند شکننده باشند و هنگامی که در معرض بارگذاری دینامیک قرار بگیرند بدون هشدار دچار شکست می شوند و تافنس (چقرمگی ) جوش یک مسئله مهم است؛ به خصوص در مناطق با فعالیت لرزشی بالا. شکستهای جوش و HAZ منجر به ارزیابی دوباره اتصالات ساختاری پس از زلزله Northridge 1994 در لوس آنجلس شد و فلسفه طراحی فعلی شامل تضعیف انتخابی ساختارها برای تغییر شکل کنترل شده اتصالات شکننده جوش یا بررسی سازه ها برای کاهش تنش ها می باشد. تحقیقات در حال انجام نشان داده است که افزودن نانو ذرات منیزیم و کلسیم باعث ریز شدن دانه های منطقهHAZ  (حدود ۵/۱ اندازه متعارف) در ورق فولاد می شود و این موجب افزایش چقرمگی جوش می شود. این مسئله باعث افزایش ایمنی می شود زیرا با افزایش چقرمگی در اتصالات جوش نیاز به منابع کاهش می یابد، زیرا مواد کمتری برای حفظ تنش در حد مجاز نیاز است.


اگر چه نانولوله های کربنی (CNT’s) موادی با خواص بسیار خوب از نظر استحکام و سفتی هستند، افزودن آن ها به فولاد به خاطر لغزش ذاتی آنها (با توجه به ماهیت گرافیتی آنها) دشوار است و اتصال آن ها به ماده باعث می شود به راحتی به بیرون کشیده شوند و بی اثر باشند. علاوه بر این، درجه حرارت بالای درگیر در ساخت فولاد و اثرات آن در CNT چالشی برای استفاده موثر آنها به عنوان یک جزء کامپوزیت می باشد.


نانوکامپوزیت چیست؟


نانوکامپوزیت با افزودن نانو ذرات به مواد جامد تولید می شود و باعث بهبود خواص مواد توده می شود.


دو محصول نسبتا جدید که در حال حاضر در دسترس هستند عبارتند از Sandvik Nanoflex  (تولید شده توسط تکنولوژی مواد Sandvik) و فولادMMFX2  تولید شده توسط(MMFX Steel Corp) . هر دو مقاوم در برابر خوردگی هستند، اما خواص مکانیکی متفاوتی دارند و نتیجه کاربرد متفاوت فناوری نانو هستند.


به طور سنتی، سبک و سنگین کردن بین استحکام و انعطاف پذیری فولاد موضوع مهمی برای فولاد است؛ نیروها در ساخت و ساز مدرن نیاز به استحکام بالا دارند، در حالی که ایمنی (به ویژه در مناطق لرزنده) و توزیع تنش به انعطاف پذیری بالا نیاز دارد. این مسئله به استفاده از مواد با استحکام و انعطاف پذیری کم در اندازه های بزرگتر به جای مواد با استحکام بالا و ترد منجر شده است و در نتیجه این مسئله در خصوص پایداری و استفاده کارآمد از منابع است. Sandvik Nanoflex دارای ویژگی های مطلوب مدول یانگ و استحکام بالا می باشد و همچنین با توجه به نانوذرات سخت در زمینه فولاد مقاوم در برابر خوردگی می باشد. این فولاد دارای استحکام بالا است و در حال حاضر در تولید قطعات متنوع از جمله ابزار پزشکی و اجزای دوچرخه استفاده می شود و کاربرد آن در حال رشد است. استفاده از تقویت کننده فولاد زنگ نزن در سازه های بتونی به طور معمول محدود به محیط های با خطر بالا است زیرا استفاده از آن هزینه هنگفتی دارد. با این حال، فولاد MMFX2، با خواص مکانیکی فولاد متعارف، دارای ساختار اصلاح شده نانو و مقاومت در برابر خوردگی می باشد و جایگزینی برای فولاد زنگ نزن معمولی اما با هزینه پایین تر می باشد.


ماهیت انحصاری فن آوری های مربوط به تولید فولاد مانع از شرح مفصل ماهیت دقیق جنبه های فناوری نانو این دو محصول می شود.


فناوری نانو و چوب:


نانولوله های کربنی یک کشف جدید هستند، در حالی که چوب یک ماده باستانی است که از سپیده دم تمدن مورد استفاده قرار می گرفته است. با این حال، فرایند تکاملی طبیعت نشان میدهد چوب نیز از نانولوله ها یا “نانو فایبریل ها” تشکیل شده است؛ از جمله، عناصر lignocellulosic  (بافت چوب) که دو برابر فولاد استحکام دارند. جمع آوری این نانو فایبریل ها منجر به رخداد جدیدی در ساخت و ساز پایدار شده است و تولید و کاربرد این مواد بخشی از چرخه تجدیدپذیر خواهد شد. برخی از توسعه دهندگان معتقدند استفاده از این ساختارها در سطح lignocellulosic  در مقیاس نانو فرصت های جدیدی برای مواردی مانند سطوح خود ضدعفونی کننده، خود ترمیم کننده داخلی و دستگاه های lignocellulosic  الکترونیکی ایجاد می کند. این سنسورهای نانومقیاس فعال یا غیر فعال، بازخوردی در خصوص عملکرد محصول و شرایط محیطی در طول سرویس با بررسی نیروهای اعمالی بر ساختار، درجه حرارت، رطوبت، قارچ های تخریب کننده، کاهش گرما و هوای مطبوع ارائه می دهند. البته اخیراً تحقیق در این حوزه ها محدود شده است.


با توجه به ریشه های طبیعی آن، چوب راه هایی برای تحقیقات منظم و تکنیک های مدل سازی ایجاد می کند که قبلا باعث میوه دهی در حداقل دو منطقه شده است. اولاً، BASF یک پوشش ضد آب بسیار قوی بر اساس فعالیت های برگ لوتوس ایجاد می کند که نتیجه حاصل از ترکیب نانوذرات سیلیس و آلومینا و پلیمرهای آب گریز می باشد. دوماً مطالعات مکانیکی استخوان ها با مدل چوب تطبیق داده شده است؛ به عنوان مثالی برای فرآیند خشک کردن.


به معنای وسیعتر، فناوری نانو، فرصتی اساسی برای صنعت چوب برای توسعه محصولات جدید، کاهش هزینه های فرایند و باز کردن بازارهای جدید برای مواد بر پایه زیستی ارائه می کند.


فناوری نانو و شیشه:


بازار لعاب اروپا، که ۴۵ درصد از بازار جهانی را تشکیل می دهد، به حجم ۸۰۰۰۰ واحد در سال ۲۰۰۱، با حجم فروش ۱۸ میلیارد یورو، رسید. وضعیت فعلی هنر روکش دهی فلزی یک سیستم فعال است که با توجه به نور آفتاب، باد و باران به کنترل محیط ساختمان و پایداری آن می پردازد اما کالیبراسیون و نگهداری این حوزه کاری دشوار است. در نتیجه، تحقیقات زیادی در زمینه استفاده از نانوتکنولوژی برای شیشه انجام شده است و برخی از محصولاتی که در حال حاضر در دسترس هستند نیز در ادامه ذکر شده اند.


دی اکسید تیتانیوم (TiO2) در شکل نانوذرات برای پوشش شیشه استفاده می شود زیرا خواص ضدعفونی کننده و ضد بو دارد. این ذرات واکنش های قدرتمند که آلاینده های آلی، ترکیبات آلی فرار و غشاهای باکتریایی را تجزیه می کند، کاتالیز می کنند. بعلاوه، TiO2 آب دوست است و این جذب آب ورقهای قطرات باران را تشکیل می دهد که ذرات خاکی را که در فرآیند قبلی تشکیل شده اند را می شوید. این تکنولوژی تمیز کردن شیشه در حال حاضر در بازار موجود است.


شیشه ضد آتش کاربرد دیگر فناوری نانو است. این شیشه با استفاده از قرارگیری یک لایه (به صورت ساندویچی) بین لایه های صفحات شیشه ای (بین لایه ای) متشکل از نانوذرات سیلیس (SiO2) بخار شده که در اثر حرارت به لایه های سفت و محکم تبدیل می شوند، ساخته می شود.


البته بیشتر شیشه ها در ساخت و ساز، در سطح بیرونی ساختمان ها استفاده می شوند و کنترل ورود نور و گرما از طریق شیشه های ساختمان موضوع مهم است. تحقیقاتی در خصوص راه هایی برای جلوگیری از ورود نور و گرما از طریق پنجره با استفاده از فناوری نانو در حال انجام است. در مرحله اول، پوشش های نازک فیلم در حال توسعه هستند که سطوح شیشه ای حساس برای پنجره های شیشه ای هستند.


این شیشه ها قابلیت فیلتر کردن فرکانس های مادون قرمز نور (که یک اتاق را گرم می کنند) را دارند و گرمای دریافتی توسط ساختمان را کاهش می دهند. البته این ها روش های منفعلی هستند. به عنوان یک راه حل فعال، فناوری های ترموکرومیک مورد مطالعه قرار می گیرند که با دما واکنش نشان می دهند و عایق حرارتی ایجاد می کنند تا از حرارت در طول نور محافظت کنند. استراتژی سوم، که نتیجه ای مشابه با فرایندهای متفاوت ایجاد می کند، شامل مطالعه فناوری های فتوکرومیک است که با افزایش جذب، در شدت نور تغییر ایجاد می کند. و در نهایت، پوشش های الکتروکرومیکی در حال توسعه هستند که با تغییر ولتاژ اعمالی با استفاده از یک لایه اکسید تنگستن، واکنش انجام می شود؛ در نتیجه روشن شدن اتاق باعث مات شدن شیشه می شود. تمام این کاربردها برای کاهش انرژی در ساختمان های خنک کننده می باشد و می تواند تغییر زیادی در ساخت ساختمان ایجاد کند. جزئیات بیشتر در این زمینه در بخش پایداری و محیط زیست ذکر شده است.


فناوری نانو و پوشش ها:


پوششها یک حوزه تحقیقتاتی قابل توجه در فناوری نانو هستند و کار بر روی آن ها مشابه تحقیق بر روی بتن و شیشه (بخش بالا) و فولاد می باشد. بیشتر کارهای انجام شده شامل رسوب بخار شیمیایی (CVD)، Dip, ، Meniscus ، اسپری و پوشش پلاسمایی برای ایجاد یک لایه که به ماده پایه متصل است برای تولید یک سطح حفاظتی مطلوب یا خواص عملکردی مناسب است. تحقیقات انجام شده از طریق آزمایش و مدلسازی پوشش انجام می شود و یکی از اهداف، تأمین توانایی های خود ترمیمی از طریق فرآیند “خود ترمیمی” است.


فناوری نانو در مورد رنگها و ویژگی های عایق، ساخته شده توسط افزودن سلولهای نانو، منافذ و ذرات، مسیرهای بسیار محدودی برای هدایت حرارتی (مقادیر R دو برابر فوم عایق هستند) ایجاد می کنند. این نوع رنگ در حال حاضر برای محافظت در برابر خوردگی در برابر عایق مورد استفاده قرار می گیرد، زیرا این رنگ آب گریز است و آب را از لوله فلزی دفع می کند و می تواند فلز را از حمله آب شور محافظت کند.


علاوه بر کاربرد بتن در بخش فناوری نانو و بتن، از بتن در مواد پایه سنگی نیز استفاده می شود. در این مواد استفاده از رزین ها برای تقویت به منظور جلوگیری از مشکلات شکستن رایج است اما این رزین ها می توانند بر زیبایی شناسی و چسبندگی به زیرلایه تاثیر بگذارند. سیستم های مبتنی بر نانوذرات می توانند چسبندگی و شفافیت بیشتری نسبت به تکنیک های معمول ارائه دهند.


علاوه بر پوشش های خود تمیز شونده که در بالا برای شیشه ذکر شد، خواص نانوذراتTiO2  باعث شده است آن ها را برای پوشش جاده ها در سراسر جهان آزمایش کنند. پوشش TiO2 مواد آلاینده آلی و غیرآلی موجود در هوا را توسط فرآیند فوتوکاتالیست (پوشش m2 7000 جاده در میلان باعث کاهش ۶۰ درصدی اکسید نیتروژن می شود) جذب و تجزیه می کنند. این تحقیق جاده هایی با محیط زیست خوب ایجاد می کند.


فناوری نانو و حفاظت از آتش و تشخیص:


مقاومت آتش در سازه های فولادی اغلب توسط پوشش ایجاد شده توسط اسپری بر روی سیمان ارائه می شود. پوشش های مبتنی بر سیمان پرتلند در حال حاضر محبوب نیستند زیرا باید ضخیم باشند، تمایل به تردی دارند و افزودن پلیمر برای بهبود چسبندگی لازم است. با این حال، تحقیقات در مورد سیمان نانو (ساخته شده از ذرات نانو) می تواند کاربردی جدید ارائه کند زیرا مواد حاصل می تواند به عنوان پوششی سخت، با دوام، با درجه حرارت بالا استفاده شوند. این هدف با مخلوط کردن نانولوله های کربنی(CNT)  با مواد سیمانی برای ساخت کامپوزیت های فیبری که می تواند برخی از خواص برجسته نانولوله ها مانند استحکام را به همراه داشته باشد، میسر می شود. الیاف پلی پروپیلن نیز برای افزایش مقاومت آتش استفاده می شوند و این گزینه ارزان تر از عایق های معمولی می باشد.


Revenir en haut
Publicité






MessagePosté le: Mer 13 Sep - 09:24 (2017)    Sujet du message: Publicité

PublicitéSupprimer les publicités ?
Revenir en haut
Montrer les messages depuis:   
Poster un nouveau sujet   Répondre au sujet    Fan club français de ORANGE RANGE Index du Forum -> ORANGE RANGE -> Videos Toutes les heures sont au format GMT + 2 Heures
Page 1 sur 1

 
Sauter vers:  

Index | Panneau d’administration | créer forum | Forum gratuit d’entraide | Annuaire des forums gratuits | Signaler une violation | Conditions générales d'utilisation
Orancia phpBB Theme by Kaelys
Powered by phpBB © 2001, 2003 phpBB Group
Traduction par : phpBB-fr.com